PIERWSZE CZYTANIE – 2 Sm 5, 1-3
Namaszczenie Dawida na króla
Czytanie z Drugiej Księgi Samuela
Wszystkie pokolenia izraelskie
zeszły się u Dawida w Hebronie
i oświadczyły mu:
«Oto my jesteśmy kości twoje i ciało.
Już dawno, gdy Saul był królem nad nami,
ty odbywałeś wyprawy na czele Izraela.
I Pan rzekł do ciebie: Ty będziesz pasł mój lud – Izraela,
i ty będziesz wodzem nad Izraelem».
Cała starszyzna Izraela przybyła do króla do Hebronu.
I zawarł król Dawid przymierze z nimi wobec Pana w Hebronie. Namaścili więc Dawida na króla | nad Izraelem.
Oto słowo Boże.
DRUGIE CZYTANIE – Kol 1, 12-20
Bóg przeniósł nas do królestwa swojego Syna
Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Kolosan
Bracia:
Dziękujcie Ojcu,
który was uzdolnił do uczestnictwa w dziale świętych w światłości.
On to uwolnił nas spod władzy ciemności
i przeniósł do królestwa swego umiłowanego Syna,
w którym mamy odkupienie – odpuszczenie grzechów.
On jest obrazem Boga niewidzialnego,
Pierworodnym wobec całego stworzenia,
bo w Nim wszystko zostało stworzone:
w niebie, i na ziemi,
to, co widzialne i niewidzialne,
Trony, czy Panowania, czy Zwierzchności, czy Władze.
Wszystko przez Niego | i dla Niego zostało stworzone. |
On jest przed wszystkim i wszystko w Nim istnieje.
On także jest Głową Ciała – Kościoła.
On jest Początkiem.
Pierworodnym spośród umarłych,
aby być pierwszym we wszystkim.
Zechciał bowiem Bóg, aby w Nim zamieszkała cała Pełnia
i aby przez Niego znów pojednać wszystko z sobą:
zarówno na ziemi, jak i w niebie,
wprowadziwszy pokój przez krew Jego krzyża.
Oto słowo Boże.
EWANGELIA – Łk 23, 35-43
Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa
Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza
Gdy ukrzyżowano Jezusa, lud stał i patrzył. A członkowie Sanhedrynu szydzili: «Innych wybawiał, niechże teraz siebie wybawi, jeśli jest Mesjaszem, Bożym Wybrańcem».
Szydzili z Niego i żołnierze; podchodzili do Niego i podawali Mu ocet, mówiąc: «Jeśli Ty jesteś Królem żydowskim, wybaw sam siebie».
Był także nad Nim napis w języku greckim, łacińskim i hebrajskim: «To jest Król żydowski».
Jeden ze złoczyńców, których tam powieszono, urągał Mu: «Czyż Ty nie jesteś Mesjaszem? Wybaw więc siebie i nas».
Lecz drugi, karcąc go, rzekł: «Ty nawet Boga się nie boisz, chociaż tę samą karę ponosisz? My przecież – sprawiedliwie, odbieramy bowiem słuszną karę za nasze uczynki, ale On nic złego nie uczynił».
I dodał: «Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa».
Jezus mu odpowiedział: «Zaprawdę, powiadam ci: Dziś będziesz ze mną w raju».
Oto słowo Pańskie.
KOMENTARZ
Gdy Żydzi osiedlili się już w ziemi obiecanej, zapragnęli po pewnym czasie mieć króla na podobieństwo innych narodów. Samuel, któremu przedstawili tę propozycję, był zaskoczony. Słusznie bowiem sądził, że jedynym najwyższym władcą w Izraelu jest sam Bóg. Gdy jednak przedstawił sprawę Panu, otrzymał polecenie, by spełnił żądanie narodu. Pierwszym królem Izraela został Saul. Miał on wykonywać władzę w imieniu Boga, którego wolę winien zawsze postawić ponad własne upodobanie. Saul jednak nie okazał się godnym tej ważnej funkcji i dlatego został odrzucony przez Boga. Na jego miejsce prorok Natan namaścił Dawida, którego ród wywodził się z miasteczka Betlejem. Miało to miejsce jeszcze za królowania Saula; stąd Dawid nie od razu rozpoczął swoje panowanie. Mogło to nastąpić dopiero po śmierci Saula. Dawid rządził najpierw tylko pokoleniem Judy (zamieszkując w Hebronie), a dopiero po upływie siedmiu lat i sześciu miesięcy przejął władzę nad całym Izraelem.
Właśnie dzisiejsze czytanie ukazuje nam ten uroczysty moment, w którym Dawid staje się pasterzem i wodzem wszystkich pokoleń izraelskich. W przeciwieństwie do swego poprzednika, okazał się wiernym królem i dlatego zapoczątkował dynastię, której panowanie przetrwało aż do czasów Chrystusa; owszem, właśnie z królewskiego rodu Dawida pochodził według ciała sam Mesjasz. Z tej też racji narodził się w dawidowym mieście Betlejem. Zwłaszcza przez swoją wierność Bogu Dawid stał się figurą Chrystusa, który przychodził na świat po to, by pełnić wolę swego Ojca.
Mesjasz miał nie tylko pochodzić z rodu Dawida, ale też był przedstawiany przez proroków jako władca i król. Bardzo wielu rozumiało to błędnie w sensie ziemskiego królowania. Dlatego Chrystus wielokrotnie wyjaśniał, że nie przyszedł na ziemię dla założenia tutaj trwałego królestwa, uciekał od rzeszy, która chciała go obwołać królem, tłumaczył swoim uczniom, że nie chce, aby Jemu służono, ale pragnie innym służyć i dać swoje życie na okup za wielu. W ten sposób chciał ich przygotować na zrozumienie istoty Królestwa mesjańskiego: miało ono być mianowicie prawdziwym królestwem, ale nie z tego świata.
Właściwe swoje królowanie rozpoczynał Chrystus w niecodziennych i zdawać by się mogło odstraszających okolicznościach. Jego bowiem tronem stał się krzyż. Zawieszony między niebem i ziemią, pozwolił swoim wrogom szydzić z należnej Mu godności królewskiej. Pojmowali ją oni bowiem po ludzku i dlatego widząc Chrystusa na krzyżu, byli przekonani, że już nie będzie mógł zapanować i założyć królestwa. Mylili się jednak bardzo. Stąd, chociaż uważali się za przywódców narodu wybranego, a więc za tych, którzy dobrze znają sprawy dotyczące królestwa mesjańskiego, zostali zawstydzeni przez ludzi, którzy znaleźli się niejako poza nawiasem społeczeństwa. Razem z Chrystusem ukrzyżowano dwóch złoczyńców. Jeden dołączył do grupy bluźnierców, ale drugi, pilnie obserwując zachowanie Chrystusa, doznał oświecenia Jego łaską i zrozumiał, że tutaj na Kalwarii dzieje się rzecz niezwykła, że Ten, z którego się naśmiewają, jest rzeczywiście Królem. Stąd zwrócił się do Niego z prośbą: „Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa”. W odpowiedzi usłyszał zapewnienie, że jeszcze tego dnia dostanie się do królestwa Chrystusowego.
Tak więc na kalwaryjskim wzgórzu nastąpiła proklamacja Chrystusowego królestwa, które rzeczywiście nie jest z tego świata i dlatego nie mogli go pojąć ci, którzy stosowali w swoim spojrzeniu na Chrystusa i Jego działalność tylko doczesne kategorie myślenia.
Św. Paweł, który został powołany już po Zesłaniu Ducha Świętego i otrzymał od samego Mistrza wiele pouczeń, mógł przedstawić wszystkim istotę królestwa mesjańskiego. Czyni to właśnie również w dniu dzisiejszym, kiedy słuchamy fragmentu z jego listu do Kolosan.
Królestwo Chrystusa, do którego zostaliśmy przeniesieni przez Ojca, jest królestwem światłości. Przynależąc do niego, nie pozostajemy w ciemnościach, ale wszystkie sprawy naszego życia otrzymują wspaniałe naświetlenie. Przestajemy chodzić jakby po omacku, znamy nasze przeznaczenie i powołanie. Dzięki zaś odkupieniu dokonanemu przez Jezusa dostępujemy odpuszczenia grzechów, co nas wprowadza na drogę przyjaźni z Bogiem.
On, Zbawiciel, który poszedł na krzyż, a potem zmartwychwstał i zasiadł po prawicy Ojca, jest pierworodnym wszelkiego stworzenia, jest rzeczywiście władcą, który jest przed wszystkim i wszystko w Nim ma istnienie. On jako człowiek osiągnął pełnię, w której my mamy dopiero otrzymać udział, dlatego zyskał pierwszeństwo we wszystkim. Chociaż siedzi po prawicy Ojca, jest jednak równocześnie Głową Kościoła, który jest Królestwem Bożym na ziemi i ma wszystkich jednoczyć w miłości, dopóki nie osiągną pełnej i doskonałej wspólnoty w królestwie niebieskim.
„Chrystus, który stał się posłusznym aż do śmierci i dlatego został wywyższony przez Ojca, wszedł do chwały swego Królestwa. Jemu wszystko jest poddane, póki sam siebie i wszystkiego nie podda Ojcu, aby Bóg był wszystkim we wszystkich. Tej władzy udzielił swoim uczniom, aby i oni posiedli stan królewskiej wolności i przez zaparcie się siebie oraz przez życie święte pokonali w sobie samych panowanie grzechu; co więcej, aby służąc Chrystusowi w bliźnich, przywodzili również braci swoich pokorą i cierpliwością do Króla, któremu służyć – znaczy panować. Albowiem Pan również za pośrednictwem wiernych świeckich pragnie rozszerzać królestwo swoje, mianowicie królestwo prawdy i życia, królestwo świętości i łaski, królestwo sprawiedliwości, miłości i pokoju; a w królestwie tym samo także stworzenie wyzwolone zostanie z niewoli skażenia na wolność chwały synów Bożych. Wielka zaiste obietnica i wielkie przykazanie dane zostało uczniowi: Bo wszystko jest wasze, wy zaś Chrystusa, a Chrystus Boga”.