Przeżywamy drugą niedzielę zwykłą. Dzisiaj, po południu, o godz. 16.30 modlitwa różańcowa i o 17.00 Msza święta wieczorna.
W środę, 17 stycznia, przypada wspomnienie św. Antoniego opata.
Antoni (zwany później Wielkim) urodził się w Środkowym Egipcie w 251 r. Miał zamożnych i religijnych rodziców, których jednak wcześnie stracił. Po ich śmierci, kierując się wskazaniem Ewangelii, sprzedał ojcowiznę, a pieniądze rozdał ubogim. Młodszą siostrę oddał pod opiekę szlachetnym paniom, zabezpieczając jej byt materialny. Sam zaś udał się na pustynię w pobliżu rodzinnego miasta. Tam oddał się pracy fizycznej, modlitwie i uczynkom pokutnym. Podjął życie pełne umartwienia i milczenia. Nagła zmiana trybu życia kosztowała go wiele wyrzeczeń, a nawet trudu. Jego żywot, spisany przez św. Atanazego, głosi, że Antoni musiał znosić wiele jawnych ataków ze strony szatana, który go nękał, jawiąc mu się w różnych postaciach. Doznawał wtedy umacniających go wizji nadprzyrodzonych.
Początkowo Antoni mieszkał w grocie. Około 275 r. przeniósł się na Pustynię Libijską. Dziesięć lat później osiadł w ruinach opuszczonej fortecy Pispir na prawym brzegu Nilu. Miał dar widzenia rzeczy przyszłych. Słynął ze świętości i mądrości.
Jego postawa znalazła wielu naśladowców. Sława i cuda sprawiły, że zaczęli ściągać uczniowie, pragnący poddać się jego duchowemu kierownictwu. Po wielu sprzeciwach zdecydował się ich przyjąć i odtąd oaza Faium na pustyni zaczęła zapełniać się rozrzuconymi wokół celami eremitów.
W 311 r. Antoni gościł w Aleksandrii, wspierając duchowo prześladowanych przez cesarza Maksymiana chrześcijan. Spotkał się wówczas ze św. Aleksandrem, biskupem tego miasta i męczennikiem. Następnie, ok. 312 roku, udał się do Tebaidy, gdzie w grocie w okolicy Celzum, w górach odległych ok. 30 km od Nilu, spędził ostatnie lata życia. Stąd właśnie wybrał się do Teb, gdzie odwiedził św. Pawła Pustelnika. W latach 334-335 ponownie udał się do Aleksandrii. W roku 318 wystąpił tam bowiem z błędną nauką kapłan Ariusz. Znalazł on wielu zwolenników. Zatroskany o czystość wiary, żyjący jeszcze św. Aleksander zwołał synod, na którym około stu biskupów potępiło naukę Ariusza. Znalazł on jednak potężnych protektorów, nawet w samym cesarzu Konstantynie Wielkim, a przede wszystkim w jego następcy – Konstancjuszu, który rozpoczął bezwzględną walkę z przeciwnikami arianizmu. Dla ustalenia, po czyjej stronie jest prawda, Antoni udał się do Aleksandrii, gdzie biskupem był wówczas św. Atanazy. Po rozmowach z nim stał się żarliwym obrońcą czystości wiary wśród swoich uczniów.
Cieszył się wielkim poważaniem. Korespondował m.in. z cesarzem Konstantynem Wielkim i jego synami. Zachowane listy Antoniego do mnichów zawierają głównie nauki moralne – szczególny nacisk kładzie w nich na poszukiwanie indywidualnej drogi do doskonałości, wsparte lekturą Pisma św.
Według podania św. Antoni zmarł 17 stycznia 356 roku w wieku 105 lat. Życie św. Antoniego było przykładem dla wielu nie tylko w Egipcie, ale i w innych stronach chrześcijańskiego świata.
W czwartek, 18 stycznia, rozpocznie się w całym Kościele Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan. Niestrudzenie o potrzebie tej modlitwy podczas swojego długiego pontyfikatu przypominał Święty Jan Paweł II. Będąc we Wrocławiu powiedział: „Proszę o wspólne świadectwo składane przed światem Chrystusowi”.
W piątek, 19 stycznia, wspominamy świętego Józefa Sebastiana Pelczara (1842-1924), biskupa.
Józef Sebastian Pelczar urodził się 17 stycznia 1842 roku w Korczynie w diecezji przemyskiej. Wychowany w atmosferze religijnej, wstąpił do seminarium duchownego i w roku 1864 przyjął święcenia kapłańskie. Po studiach odbytych w Rzymie był prefektem i profesorem w Przemyskim Seminarium Duchownym, a w latach 1877-1899 profesorem Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Jako kapłan i profesor odznaczał się gorliwością i szczególnym nabożeństwem do Najświętszego Sakramentu, do Bożego Serca i Najświętszej Maryi Panny, co wyrażał w swej pracy kaznodziejskiej i pisarskiej. Przejęty troską o dziewczęta zagrożone moralnie, o chorych i ubogich, założył w Krakowie w 1894 roku Zgromadzenie Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego. W roku 1899 został biskupem pomocniczym, a w 1900 ordynariuszem diecezji przemyskiej. Po dwudziestu pięciu latach gorliwej posługi biskupiej zmarł w opinii świętości 28 marca 1924 roku. Papież Jan Paweł II w 1991 roku zaliczył go w poczet błogosławionych, a 18 maja 2003 roku w Rzymie ogłosił go świętym Kościoła powszechnego.
W przyszłą niedzielę, 21 stycznia, wspominamy świętą Agnieszkę, dziewicę i męczennicę, która poniosła śmierć męczeńską za rządów cesarza Domicjana około 305 roku.
Również w niedzielę, 21 stycznia, przypada Dzień Babci, a 22 stycznia – Dzień Dziadka. Pamiętajmy i módlmy się w tych dniach za naszych Dziadków, tych żyjących i tych, którzy już odeszli do Pana. Bardzo często tyle im zawdzięczamy! Niech naszym podziękowaniem będzie modlitwa i ofiarowana Komunia Święta.
W niedzielę, 21 stycznia, po Mszy świętej o godz. 17.00, odbędzie się koncert kolęd w wykonaniu Zespołu Porębianie.
PORZĄDEK WIZYTY DUSZPASTERSKIEJ – KOLĘDY na najbliższe dni:
Wtorek 16 stycznia 2024 roku – od godziny 15.00
Przedzieleń, prawa strona – od państwa Jareckich do pana Edwarda Jarzyny.
(ul. Nowy Świat i ul. Wadowicka od państwa Klimczyków do pana Jarzyny)
Środa 17 stycznia 2024 roku – od godziny 15.00
ul. Wadowicka lewa i prawa strona – od pani Stanisławy Huczek i państwa Kruczałów do państwa Kwaczałów.
(ul. Wadowicka nr 36 do 70 i ul. Młynarska)
Czwartek 18 stycznia 2024 roku – od godziny 15.00
Gaj i Podstawie, lewa i prawa strona – od pana Ryszarda Gutki do pana Piotra Kawczaka.
(ul. Wadowicka od nr 130 do 91)
Piątek 19 stycznia 2024 roku – od godziny 15.00
Gaj i Podstawie, lewa i prawa strona – od pani Zofii Strasz do pani Marii Kani.
(ul. Graniczna, Astrów, Folwark, Gaj i Wadowicka do państwa Kaniów)
Sobota 20 stycznia 2024 roku – od godziny 9.00
Ul. Podlesie od państwa Janeczków oraz ul. Leśniczówka od końca do nr 29.