Dziś ostatnia niedziela października. Ta niedziela obchodzona jest jako uroczystość Rocznicy Poświęcenia Kościoła. Po południu o godz. 16.30 różaniec i o 17.00 Msza święta wieczorna.
W poniedziałek, 28 października, przypada święto Świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza.
Ewangelie wymieniają św. Szymona w ścisłym gronie uczniów Pana Jezusa. Jest on chyba najmniej znanym spośród nich. Ewangelie wspominają o nim tylko trzy razy. Mateusz i Marek dają mu przydomek Kananejczyk. Dlatego niektórzy Ojcowie Kościoła przypuszczali, że pochodził on z Kany Galilejskiej i był panem młodym, na którego weselu Chrystus Pan uczynił pierwszy cud. Współczesna egzegeza dopatruje się jednak w słowie Kananejczyk raczej znaczenia „gorliwy”, gdyż tak je również można tłumaczyć. Łukasz wprost daje Szymonowi przydomek Zelotes, czyli gorliwy. Specjalne podkreślenie w gronie Apostołów, że Szymon był gorliwy, może oznaczać, że faktycznie wyróżniał się wśród nich prawością i surowością w zachowywaniu prawa mojżeszowego i zwyczajów narodu.
Szymon Kananejczyk jest we wszystkich czterech katalogach Apostołów wymieniany zawsze obok św. Jakuba i św. Judy Tadeusza, „braci” (stryjecznych albo ciotecznych) Chrystusa, czyli Jego kuzynów. Czy był nim także i Szymon? Według Ewangelii św. Mateusza wydaje się to być pewnym. Także i w tradycji chrześcijańskiej mamy nikłe wiadomości o Szymonie. Miał być bratem Apostołów: Jakuba Młodszego i Judy Tadeusza. Będąc krewnym Pana Jezusa, miał według innych zasiąść na stolicy jerozolimskiej po Jakubie Starszym i Jakubie Młodszym jako trzeci biskup i tam ponieść śmierć za cesarza Trajana, kiedy miał już ponad sto lat. Ciało św. Szymona, według świadectwa mnicha Epifaniusza (w. IX), miało znajdować się w Nicopolis (północna Bułgaria), w kościele wystawionym ku czci Apostoła.
W kaplicy świętych Szymona i Judy w bazylice św. Piotra, która obecnie jest także kaplicą Najświętszego Sakramentu, mają znajdować się relikwie obu Apostołów. Część relikwii ma posiadać również katedra w Tuluzie. Św. Szymon jest patronem diecezji siedleckiej oraz farbiarzy, garncarzy, grabarzy i spawaczy.
W ikonografii św. Szymon w sztuce wschodniej przedstawiany jest z krótkimi włosami lub łysy, w sztuce zachodniej ma dłuższe włosy i kędzierzawą brodę. Jego atrybutami są: księga, kotwica, palma i piła (drewniana), którą miał być rozcięty, topór, włócznia. O życiu św. Judy nie wiemy prawie nic. Miał przydomek Tadeusz, czyli „Odważny” . Nie wiemy, dlaczego Ewangeliści tak go nazywają. Był bratem św. Jakuba Młodszego, Apostoła (Mt 13, 55), dlatego bywa nazywany również Judą Jakubowym. Nie wiemy, dlaczego Orygenes, a za nim inni pisarze kościelni nazywają Judę Tadeusza także przydomkiem Lebbeusz. Mogłoby to mieć jakiś związek z sercem (hebrajski wyraz leb znaczy tyle, co serce) albo wywodzić się od pewnego wzgórza w Galilei, które miało nazwę Lebba. Był jednym z krewnych Jezusa. Prawdopodobnie jego matką była Maria Kleofasowa, o której wspominają Ewangelie. Imię Judy umieszczone na dalszym miejscu w katalogu Apostołów sugeruje jego późniejsze wejście do grona uczniów. To on przy Ostatniej Wieczerzy zapytał Jezusa: „Panie, cóż się stało, że nam się masz objawić, a nie światu?” Zasadne jest zatem przypuszczenie, że św. Juda, przystępując do grona Apostołów, kierował się na początku perspektywą zrobienia przy Chrystusie kariery.
Juda jest autorem jednego z listów Nowego Testamentu. Sam w nim nazywa siebie bratem Jakuba. Z listu wynika, że prawdopodobnie był człowiekiem wykształconym. List ten napisał przed rokiem 67, gdyż zapożycza od niego pewne fragmenty i słowa nawet św. Piotr. Po Zesłaniu Ducha Świętego Juda głosił Ewangelię w Palestynie, Syrii, Egipcie i Mezopotamii; niektóre z wędrówek misyjnych odbył razem ze św. Szymonem. Część tradycji podaje, że razem ponieśli śmierć męczeńską. Inne mówią, że Szymon został zabity w Jerozolimie, a Juda Tadeusz prawdopodobnie w Libanie lub w Persji.
Hegezyp, który żył w wieku II, pisał, że Juda był żonaty, kiedy wstąpił do grona Apostołów. Dlatego podejrzliwy na punkcie władzy cesarz Domicjan kazał wezwać do Rzymu wnuków św. Judy w obawie, aby oni – jako „krewni” Jezusa – nie chcieli kiedyś sięgnąć także po jego cesarską władzę. Kiedy jednak ujrzał ich i przekonał się, że są to ludzie prości, odesłał ich do domu. Kult św. Judy Tadeusza jest szczególnie żywy od XVIII w. w Austrii i w Polsce. Bardzo popularne jest w tych krajach nabożeństwo do św. Judy jako patrona od spraw beznadziejnych. Z tego powodu w wielu kościołach odbywają się specjalne nabożeństwa ku jego czci, połączone z odczytaniem próśb i podziękowań. Czczone są także jego obrazy. Jest patronem diecezji siedleckiej i Magdeburga. Jest także patronem szpitali i personelu medycznego.
W środę, 30 października, po Mszy świętej wieczornej, o godzinie 17.45, zapraszam na spotkanie dzieci, które chcą śpiewać w scholi.
W piątek, 1 listopada, obchodzimy Uroczystość Wszystkich Świętych. Kościół oddaje cześć wszystkim, którzy już weszli do chwały niebieskiej, a wiernym pielgrzymującym na ziemi wskazuje drogę, która ich starszych braci i siostry zaprowadziła do świętości. Przypomina również prawdę o naszej wspólnocie ze Świętymi, którzy otaczają nas opieką.
O godzinie 14.00, w kościele, zostaną odprawione nieszpory żałobne, następnie w procesji udamy się na cmentarz, aby poświęcić groby i modlić się za zmarłych.
O godz. 17.00 Msza święta wieczorna.
W sobotę, 2 listopada, przypada Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych. Odpust zupełny za dusze w czyśćcu cierpiące można uzyskać od południa Uroczystości Wszystkich Świętych i w Dzień Zaduszny przez pobożne nawiedzenie kościoła, odmówienie Ojcze nasz i Wierzę w Boga, modlitwy w intencji Ojca świętego, przyjęcie łaski sakramentalnej spowiedzi i komunii świętej i zachowanie wolności od przywiązania do grzechu. Odpust za zmarłych można również uzyskać w dniach od 1 – 8 listopada, nawiedzając pobożnie cmentarz, modląc się za zmarłych i spełniając wyżej wymienione warunki odpustu.
W Dzień Zaduszny, po Mszy świętej o godzinie 8.00, będzie procesja wokół kościoła z modlitwami za zmarłych.
W tym tygodniu przypada pierwszy piątek i pierwsza sobota miesiąca. Spowiedź w czwartek będzie po południu, od godz. 15.30. Natomiast spowiedź w pierwszy piątek będzie przed każdą Mszą świętą oraz po południu od godz. 16.00. W pierwszą sobotę różaniec wynagradzający o godzinie 16.00.
Bardzo dziękuję rodzinom z ul. Kmieckiej od pana Krzysztofa Krawczyka do pani Anny Kędzierskiej za sprzątanie kościoła w październiku oraz za złożoną ofiarę na potrzeby kościoła. O sprzątanie w listopadzie proszę rodziny z dalszej części ul. Kmieckiej od pana Daniela Hałatka do pana Janusza Żydzika.