Obchodzimy dziś święto Chrztu Chrystusa. Na początku swojej publicznej działalności Mesjasz stanął nad brzegami Jordanu, by od Jana przyjąć chrzest pokuty. Chciał i w tym upodobnić się do współczesnych mu ludzi dobrej woli. Podjął akt pokuty, chociaż sam był święty, niepokalany, oddzielony od grzeszników. W ten sposób Syn Boży uczy nas pokory i wzywa, abyśmy uświadomili sobie naszą ludzką słabość, która tak często sprowadza nas na drogę grzechu.
PIERWSZE CZYTANIE – Iz 40, 1-5. 9-11
Chwała Pana się objawi i zobaczy ją wszelkie ciało
Czytanie z Księgi proroka Izajasza
«Pocieszajcie, pocieszajcie mój lud!» – mówi wasz Bóg.
«Przemawiajcie do serca Jeruzalem i wołajcie do niego, że czas jego służby się skończył,
że nieprawość jego odpokutowana,
bo odebrało z ręki Pana karę w dwójnasób za wszystkie grzechy».
Głos się rozlega: «Drogę Panu przygotujcie na pustyni,
wyrównajcie na pustkowiu gościniec dla naszego Boga!
Niech się podniosą wszystkie doliny, a wszystkie góry i pagórki obniżą;
równiną niechaj się staną urwiska, a strome zbocza niziną.
Wtedy się chwała Pańska objawi, razem ją każdy człowiek zobaczy,
bo usta Pańskie to powiedziały».
Wstąp na wysoką górę, zwiastunko dobrej nowiny na Syjonie!
Podnieś mocno twój głos, zwiastunko dobrej nowiny w Jeruzalem!
Podnieś głos, nie bój się! Powiedz miastom judzkim:
«Oto wasz Bóg! Oto Pan Bóg przychodzi z mocą i ramię Jego dzierży władzę.
Oto Jego nagroda z Nim idzie i przed Nim Jego zapłata.
Podobnie jak pasterz pasie On swą trzodę, gromadzi ją swoim ramieniem,
jagnięta nosi na swej piersi, owce karmiące prowadzi łagodnie».
Oto słowo Boże.
PSALM RESPONSORYJNY
Refren: Chwal i błogosław, duszo moja, Pana.
Błogosław, duszo moja, Pana, *
Boże mój, Panie, Ty jesteś bardzo wielki!
Odziany w majestat i piękno, *
światłem okryty jak płaszczem.
Refren: Chwal i błogosław, duszo moja, Pana.
Chmury są Twoim rydwanem, *
przechadzasz się na skrzydłach wiatru.
Wichry używasz za swych posłów, *
sługami Twoimi ogień i płomienie.
Refren: Chwal i błogosław, duszo moja, Pana.
Jak liczne są dzieła Twoje, Panie!
Ty wszystko mądrze uczyniłeś, ziemia jest pełna Twoich stworzeń.
Oto jest morze, ogromne i szerokie,
a w nim żyjątek bez liku, zwierząt wielkich i małych.
Refren: Chwal i błogosław, duszo moja, Pana.
Wszystko to czeka na Ciebie, *
byś dał im pokarm we właściwym czasie.
Gdy im dajesz, zbierają, *
gdy otwierasz swą rękę, sycą się Twym dobrem.
Refren: Chwal i błogosław, duszo moja, Pana.
Kiedy odbierasz im oddech, marnieją *
i w proch się obracają.
Stwarzasz je, napełniając swym Duchem, *
i odnawiasz oblicze ziemi.
Refren: Chwal i błogosław, duszo moja, Pana.
DRUGIE CZYTANIE – Tt 2, 11-14; 3, 4-7
Chrystus zbawił nas przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym
Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Tytusa
Ukazała się łaska Boga, która niesie zbawienie wszystkim ludziom
i poucza nas, abyśmy wyrzekłszy się bezbożności i żądz światowych,
rozumnie i sprawiedliwie, i pobożnie żyli na tym świecie,
oczekując błogosławionej nadziei i objawienia się chwały wielkiego Boga
i Zbawiciela naszego, Jezusa Chrystusa,
który wydał samego siebie za nas, aby odkupić nas od wszelkiej nieprawości
i oczyścić lud wybrany sobie na własność, gorliwy w spełnianiu dobrych uczynków.
Gdy ukazała się dobroć i miłość Zbawiciela naszego, Boga, do ludzi,
nie ze względu na sprawiedliwe uczynki, jakie spełniliśmy,
lecz z miłosierdzia swego zbawił nas
przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym,
którego wylał na nas obficie przez Jezusa Chrystusa, Zbawiciela naszego,
abyśmy usprawiedliwieni Jego łaską,
stali się w nadziei dziedzicami życia wiecznego.
Oto słowo Boże.
Alleluja, alleluja, alleluja.
Jan powiedział: «Idzie mocniejszy ode mnie;
On będzie was chrzcił Duchem Świętym i ogniem».
Alleluja, alleluja, alleluja.
EWANGELIA – Łk 3, 15-16. 21-22
Chrzest Jezusa
Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza
Gdy lud oczekiwał z napięciem i wszyscy snuli domysły w sercach co do Jana,
czy nie jest Mesjaszem, on tak przemówił do wszystkich:
«Ja was chrzczę wodą; lecz idzie mocniejszy ode mnie,
któremu nie jestem godzien rozwiązać rzemyka u sandałów.
On będzie was chrzcił Duchem Świętym i ogniem».
Kiedy cały lud przystępował do chrztu, Jezus także przyjął chrzest.
A gdy się modlił, otworzyło się niebo
i Duch Święty zstąpił nad Niego, w postaci cielesnej niby gołębica,
a z nieba odezwał się głos:
«Ty jesteś moim Synem umiłowanym, w Tobie mam upodobanie».
Oto słowo Pańskie.
KOMENTARZ
Chrzest Chrystusa nad brzegami Jordanu trzeba zaliczyć do serii ważnych objawień się Mesjasza, który przychodził na ziemię jako dawno zapowiedziany już przez proroków. Dzisiejsze objawienie zbiega się z rozpoczęciem przez Chrystusa publicznej działalności na ziemi palestyńskiej. Ukazuje się w nim Mesjasz jako pokorny Sługa Jahwe, nastawiony na dokładne pełnienie woli Bożej.
Stąd w pierwszym czytaniu Izajasz prorokuje w imieniu Pana (Jahwe) o Jego Słudze. Został on wybrany przez samego Boga, który też znalazł w Nim upodobanie. Co więcej, Duch Pana spoczął na wspomnianym Słudze. Chociaż słowa proroka można odnieść również do Izraela – jako narodu wybranego przez Boga – jednak nie ulega najmniejszej wątpliwości, że w pełni sprawdzają się dopiero w osobie Mesjasza.
Sługa Pana, czyli Mesjasz, będzie się odznaczał specjalnymi przymiotami. Najpierw jakąś przedziwną cichością, unikającą niepotrzebnego rozgłosu. Gdy czytamy Ewangelię, łatwo możemy się przekonać, jak bardzo stanowiło to cechę Mesjasza. Nawet wtedy, gdy czynił potężne znaki, upominał wszystkich, aby ich nie rozgłaszano. Innym przymiotem Sługi Jahwe miała być niezwykła delikatność i jakieś wielkie wyrozumienie dla człowieka. Rzeczywiście Zbawiciel nie tylko nikomu nie wyrządził krzywdy, ale z podziwu godną cierpliwością pochylał się nad wszystkimi, w których widział choć odrobinę dobrej woli, aby im pomóc wydostać się z trudności moralnych, w jakie popadli. Wreszcie ten Wysłannik Boga ma się odznaczać nieugiętą wytrwałością, która pozwoli Mu wypełnić dokładnie trudną misję zleconą przez Boga.
Sługa Pański otrzymał specjalne zadanie: ma przynieść narodom Prawo Boże. Zauważmy, że szczególnie to zadanie przewyższa zakres powołania, jakie otrzymał Izrael. W Prawie Bożym, o którym tu mowa, można i trzeba widzieć prawo ewangeliczne ogłoszone przez Chrystusa. Stanowi ono w wielu wypadkach pogłębienie i rozwinięcie Prawa starotestamentowego, ale to, co wnosił Chrystus, upoważniało Go w pełni, by mógł mówić o nowym i swoim Prawie, zwłaszcza Prawie miłości.
To nowe Prawo Sługa Pański utrwali na całej ziemi, dzięki czemu stanie się światłością dla narodów i otworzy oczy niewidomym, wypuści z zamknięcia więźniów.
Powiedzmy jeszcze raz, że wszystkie te zapowiedzi, wyrażone w symbolicznych obrazach, odnoszą się w pełni tylko do Chrystusa, który światłem swojej nauki miał rzeczywiście otworzyć ludziom oczy, a zbawczym działaniem łaski nieść im prawdziwą wolność dzieci Bożych, wyzwalającą z niewoli grzechu. Nietrudno dostrzec, że działalność Sługi Jahwe miała mieć charakter powszechny, obejmujący wszystkie narody, a nie tylko jeden naród wybrany.
Ewangelia prowadzi nas nad Jordan, gdzie Jan udzielał chrztu pokuty, abyśmy stali się niejako świadkami publicznej proklamacji Mesjasza rozpoczynającego swoją działalność na ziemi palestyńskiej. Można powiedzieć, iż sam Bóg wskazał bezpośrednio na Chrystusa jako na Sługę, którego namaścił Duchem Świętym.
Św. Łukasz wyraźnie zaznacza, że ludzie przychodzący nad Jordan, aby z rąk Jana przyjąć chrzest pokuty, byli wewnętrznie przekonani, że zapewne on jest zapowiedzianym od dawna Mesjaszem. Jeśli zaś tak myśleli, to na pewno niejednokrotnie dawali temu wyraz i na zewnątrz. Po ludzku rzecz ujmując możemy śmiało stwierdzić, że było to dla Jana Chrzciciela niemałą pokusą, by, jeśli nie przywłaszczyć sobie tytułu Mesjasza, to przynajmniej milczeć i nie zaprzeczać powstającym co do jego osoby domysłom. Jan jednak zdecydowanie przeciwstawił się tym błędnym pogłoskom i wskazał wyraźnie na Chrystusa jako Mesjasza. W ten sposób włączył się wspaniale w historię zbawienia.
Wkrótce też stanął nad brzegami Jordanu sam Mesjasz, aby przyjąć chrzest pokuty z rąk swego Poprzednika. Tak spotkały się niejako dwa testamenty: Stary i Nowy. Przedstawicielem pierwszego był Jan Chrzciciel, który przez chrzest pokuty przypomniał światu smutną rzeczywistość grzechu przygniatającą całą ludzkość. Wskazał jednak również na Tego, który stał się Barankiem Bożym, gładzącym grzechy świata. Przedstawicielem, a właściwie Twórcą Nowego Testamentu, był Jezus Chrystus, który wystąpił jako umiłowany Syn Boży, zapowiedziany przez proroków Mesjasz, Zbawiciel świata.
Z niekłamaną radością przeżywamy wspomnienie chrztu Chrystusa w Jordanie, ponieważ stał się on objawieniem światu Mesjasza i niósł wszystkim radosną wiadomość, że nadszedł czas oczekiwanego już od dawna zbawienia. Chrystus jednak nadal głosi swoją Ewangelię zbawienia, którą powinniśmy przyjmować z wielką uległością serca, ponieważ Bóg Ojciec zwraca się do nas ze stanowczym wezwaniem wskazując na swego Syna: „Jego słuchajcie”.
Chcę być świadkiem – ks. Edward Staniek
Piotr odkrył w domu poganina Korneliusza, że Bóg nie ma względu na osoby. Było to dla Żyda zaskakujące. On bowiem wiedział, że między wybranymi przez Boga Izraelitami a innymi ludźmi jest granica nie do przebycia. Na podstawie decyzji Boga Izraelici byli dopuszczeni do świętości, a poganie nie. Piotr był świadkiem zstąpienia Ducha Świętego na Korneliusza i jego dom, musiał więc zmienić zdanie. Granica została przekroczona przez samego Boga.
Bóg rozlewa świętość na każdego człowieka, o ile tylko boi się on Boga i postępuje sprawiedliwie. Dwa warunki są czytelne. Bojaźń Boga jest mądrością, jest postawą, w której człowiek liczy się z Bogiem. Bóg jest dla niego najwyższym autorytetem, dlatego żyje sprawiedliwie, czyli według prawa Bożego. Takim ludziom można udzielić chrztu. Oni bowiem mogą zostać włączeni w grono dzieci Boga. Według Piotra takie prawo mieli jedynie Żydzi. Teraz przekonał się on, że takie prawo mają ludzie liczący się z Bogiem i żyjący sprawiedliwie, czyli szanujący swe sumienie.
Przeżywamy pamiątkę chrztu Jezusa. W nim jest objawiona tajemnica tego sakramentalnego obrzędu. Jezus po wyjściu z wody usłyszał słowa Ojca: „Tyś jest mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie”. W ten sposób została odsłonięta wielka tajemnica, jaka dokonuje się podczas naszego chrztu. Gdy woda spływa po ciele, a ktoś wypowiada słowa: „Ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”, Bóg w niebie oświadcza wobec całego stworzenia: „Tyś jest mój syn umiłowany, w tobie mam upodobanie”.
To wydarzenie wielkiej wagi, a zarazem początek uczestniczenia w życiu samego Boga i w środowisku Jego umiłowanych dzieci. Na ziemi jest to wezwanie do dawania świadectwa. Nie należymy do zwykłych ludzi. Po chrzcie należymy do dzieci Boga i w każdej godzinie winniśmy o tym świadczyć. Jesteśmy Bogu potrzebni do składania takiego świadectwa.
Dziś niewielu ludzi tak spogląda na zadania wynikające z chrztu. Niewielu chce świadczyć o swej godności, świadczyć szacunkiem dla Boga i zachowaniem Jego prawa. Między nami i nieochrzczonymi jest wielka jakościowa różnica. W naszych rękach jednak jest możliwość ukazania tej różnicy życiem pełnym miłości, mądrości i ufności wobec Boga, naszego Ojca.