Przeżywamy XXXII niedzielę zwykłą. W dzisiejszą niedzielę Kościół w Polsce po raz osiemnasty obchodzi Dzień Solidarności z Kościołem Prześladowanym, organizowany przez Pomoc Kościołowi w Potrzebie. Tegoroczna edycja poświęcona jest chrześcijanom w Pakistanie, którzy każdego dnia mierzą się z dyskryminacją, przemocą, nadużywaniem prawa o bluźnierstwie oraz zagrożeniem ze względu na wyznawaną wiarę. Obchody odbywają się pod hasłem „Pakistan. Usłysz ich krzyk”. W całej Polsce zaplanowano Msze święte, spotkania, konferencje oraz modlitwy w intencji prześladowanych chrześcijan.
Po południu, o godz. 16.30, różaniec i o 17.00 Msza święta wieczorna.
W poniedziałek, 9 listopada, przypada Święto Rocznicy Poświęcenia Bazyliki Laterańskiej.
Od XII wieku w tym dniu obchodzi się rocznicę poświęcenia bazyliki, którą cesarz Konstantyn Wielki wzniósł na Lateranie. Święto obchodzono początkowo tylko w Rzymie. Ponieważ bazylika na Lateranie jest „matką i głową wszystkich kościołów Miasta i Świata”, święto rozszerzono na cały obrządek rzymski, jako znak miłości i jedności ze Stolicą Piotrową, która „przewodniczy związkowi miłości” (św. Ignacy Antiocheński, List do Rzymian).
We wtorek, 10 listopada, wspomnienie św. Leona Wielkiego, papieża i doktora Kościoła.
Leon urodził się około 400 r. w Toskanii. Od młodości wyróżniał się tak wielką erudycją i zdolnościami dyplomatycznymi, że nawet jako zwykły akolita wysyłany był przez papieża do ważnych misji. Na jego polecenie udał się m.in. z poufną misją do św. Augustyna, biskupa Hippony. Kiedy w 440 r. przebywał z misją pokojową w Galii, wysłany tam przez cesarzową Gallę Placydię, został obrany papieżem po śmierci Sykstusa III. Po powrocie do Rzymu został konsekrowany 29 września 440 r., rozpoczynając swoje ponad 21-letnie kierowanie Kościołem.
Jego pontyfikat przypadł na czasy licznych sporów teologicznych i zamieszania pośród hierarchii kościelnej. Musiał zwalczać liczne herezje oraz tendencje odśrodkowe, podejmowane przez episkopaty Afryki Północnej i Galii. To wtedy Pelagiusz głosił, że Chrystus wcale nie przyniósł odkupienia z grzechów, a Nestoriusz twierdził, że w Jezusie mieszkały dwie osoby. Poprzez swoich legatów brał udział w soborze w Chalcedonie (451), który ustalił najważniejsze elementy doktryny chrystologicznej. W dogmatycznym liście do biskupa Konstantynopola, odczytanym w Chalcedonie, Leon I rozwinął naukę o dwóch naturach w Chrystusie. Sobór Chalcedoński przyjął wiarę w jednego Chrystusa w dwóch naturach, obu niezmiennych i nieprzemieszczalnych, ale także nierozdwojonych i nierozdzielnych, tworzących jedną osobę. Tekst ten ojcowie soborowi przyjęli przez aklamację, a z zachowanych dokumentów wiemy, że zawołali wtedy: „Piotr przemówił przez usta Leona”.
Papież Leon wprowadził zasadę liturgicznej, kanonicznej i pastoralnej jedności Kościoła. Za jego czasów powstały pierwsze redakcje zbiorów oficjalnych modlitw liturgicznych w języku łacińskim. Powiązał liturgię z codziennym życiem chrześcijańskim; np. praktykę postu z miłosierdziem i jałmużną. Nauczał, że liturgia chrześcijańska nie jest wspomnieniem wydarzeń minionych, lecz uobecnieniem niewidzialnej rzeczywistości. W jednej z mów podkreślał, że Paschę można celebrować w każdym okresie roku „nie jako coś, co przeminęło, ale raczej jako wydarzenie dziś obecne”.
Leon przyczynił się do uznania prymatu stolicy Piotrowej zarówno przez cesarza zachodniego Walentyniana III, jak i przez Konstantynopol. Bronił Italię i Rzym przed najazdami barbarzyńców. Wyjechał naprzeciw Attyli, królowi Hunów, i jego wojskom, wstrzymał ich marsz i skłonił do odwrotu (452). W trzy lata później podjął pertraktacje ze stojącym u bram Rzymu Genzerykiem, królem Wandalów. Niestety, król nie dotrzymawszy umowy złupił Wieczne Miasto. Papież ten wsławił się także działalnością charytatywną oraz zdecydowanym przeciwstawianiem się praktykom pogańskim czy wpływom sekty manichejczyków.
Leon był obrońcą kultury zachodniej. Jako pierwszy papież otrzymał przydomek „Wielki”. Zmarł 10 listopada 461 r. w Rzymie. Został pochowany w portyku bazyliki św. Piotra. Zachowało się po nim ok. 150 listów i prawie 100 mów wygłoszonych do mieszkańców Rzymu podczas różnych świąt.
W środę, 11 listopada, przypada wspomnienie św. Marcina z Tours, biskupa.
W tym dniu przypada również Święto Niepodległości naszej Ojczyzny.
O godzinie 11.00 zostanie odprawiona Msza święta w intencji Ojczyzny oraz za poległych i pomordowanych mieszkańców Poręby Wielkiej w czasie I i II wojny światowej.
W czwartek, 12 listopada, wspomnienie św. Jozafata Kuncewicza, biskupa i męczennika. Jozafat Kuncewicz urodził się we Włodzimierzu Wołyńskim około roku 1580 z rodziców prawosławnych. Przyjął wiarę katolicką i wstąpił do zakonu bazylianów. Z czasem został kapłanem i arcybiskupem połockim. Poniósł męczeństwo w Witebsku 12 listopada 1623 roku.
W piątek, 13 listopada, przypada wspomnienie świętych Benedykta, Jana, Mateusza i Krystyna, pierwszych męczenników Polski. Benedykt i Jan byli benedyktynami eremitami, którzy na zaproszenie Bolesława Chrobrego przybyli do Polski z Włoch i osiedlili się w Międzyrzeczu, niedaleko ujścia Obry do Warty; tutaj przygotowywali się do pracy misyjnej. Wkrótce dołączyli do nich Polacy – nowicjusze Mateusz i Izaak oraz kucharz Krystyn. W nocy z 10 na 11 listopada 1003 roku zakonnicy zostali napadnięci przez zbójców i wymordowani.
Jest to również kolejny dzień fatimski, po Mszy świętej wieczornej spotkanie ze wspólnotami różańcowymi.
Stanowisko Rady Stałej Biskupów w kontekście obecnej sytuacji w kraju
Zbliża się Święto Niepodległości, które uświadamia nam, jak wielkim dobrem jest wolna i niepodległa Ojczyzna. Z wdzięcznością i z poczuciem odpowiedzialności wspominamy tych wszystkich, którzy o nią walczyli i ją budowali. Niestety, jesteśmy świadkami narastających od lat głębokich podziałów społecznych i politycznych, które przekształcają się w nienawiść i agresję. Postawy te stanowią całkowite zaprzeczenie tego, do czego za św. Pawłem (por. Gal 6, 2) wzywał nas w Gdańsku św. Jan Paweł II mówiąc: „Solidarność – to znaczy: jeden i drugi, a skoro brzemię, to brzemię niesione razem, we wspólnocie. A więc nigdy: jeden przeciw drugiemu (…). Nie może być walka silniejsza od solidarności”.
„Rzeczpospolita Polska – mówi nasza Konstytucja – jest dobrem wspólnym wszystkich obywateli” (Art. 1). Odpowiedzialność za to dobro spoczywa przede wszystkim na politykach, którzy do tego zadania zostali wybrani i będą z niego rozliczeni przez Boga, Naród i historię.
Papież Leon XIV, w czasie ostatniej audiencji generalnej, powiedział do Polaków: „Wzywam do uznania, że pokój buduje się na sprawiedliwości, poszanowaniu prawa i dialogu, a nie na przemocy”. Wraz z Ojcem Świętym wierzymy w dialog i odrzucamy przemoc i nienawiść, wierzymy w rozbrojenie języka i odrzucamy agresję. Pamiętamy także o słowach św. Jana Pawła II, że „demokracja bez wartości łatwo się przemienia w jawny lub zakamuflowany totalitaryzm” (Centesimus annus, 46).
W trosce o dobro Ojczyzny i spokój społeczny wzywamy ponownie o nieeskalowanie konfliktu, podjęcie konstruktywnego dialogu, pokojowe rozwiązywanie wszystkich trudności, porzucenie uprzedzeń i działań siłowych! Wszystkim stronom konfliktu potrzebne są dary roztropności, pokory i odpowiedzialności. Jako biskupi deklarujemy gotowość do udzielenia wszelkiej pomocy, aby uruchomić i wesprzeć proces mediacji i dialogu w poszukiwaniu rozwiązań bieżącego kryzysu, jak również budowania zaufania i pojednania społecznego.
W tym duchu zwracamy się do wszystkich wiernych w Polsce o podjęcie żarliwej modlitwy w intencji pokoju społecznego, narodowego porozumienia i pojednania. Módlmy się o światło i mądrość dla rządzących i wszystkich odpowiedzialnych za życie publiczne, by troska o dobro wspólne naszego społeczeństwa była dla nich najważniejszą powinnością. Czyńmy to w tych dniach słowami Suplikacji, hymnu Boże coś Polskę i modlitwy za Ojczyznę ks. Piotra Skargi. Podejmijmy też w najbliższy wtorek 10 listopada post i pokutę.
Przyzywamy wstawiennictwa Najświętszej Maryi Panny, Królowej Polski, oraz Świętych Patronów naszej Ojczyzny i udzielamy wszystkim Rodakom w kraju i za granicą pasterskiego błogosławieństwa.
Rada Stała Biskupów, Warszawa, 4 listopada 2026 roku
Modlitwa za Ojczyznę ks. Piotra Skargi
Boże, Rządco i Panie narodów,
z ręki i karności Twojej racz nas nie wypuszczać,
a za przyczyną Najświętszej Panny, Królowej naszej,
błogosław Ojczyźnie naszej, by Tobie zawsze wierna,
chwałę przynosiła Imieniowi Twemu
a syny swe wiodła ku szczęśliwości.
Wszechmogący wieczny Boże,
spuść nam szeroką i głęboką miłość ku braciom
i najmilszej Matce, Ojczyźnie naszej,
byśmy jej i ludowi Twemu,
swoich pożytków zapomniawszy,
mogli służyć uczciwie.
Ześlij Ducha Świętego na sługi Twoje,
rządy kraju naszego sprawujące,
by wedle woli Twojej ludem sobie powierzonym
mądrze i sprawiedliwie zdołali kierować.
Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen