PIERWSZE CZYTANIE – Dn 7, 13-14
Królestwo Syna Człowieczego
Czytanie z Księgi proroka Daniela
Patrzyłem w nocnych widzeniach: a oto na obłokach nieba przybywa jakby Syn Człowieczy. Podchodzi do Przedwiecznego i wprowadzają Go przed Niego. Powierzono Mu panowanie, chwałę i władzę królewską, a służyły Mu wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie.
Oto słowo Boże.
DRUGIE CZYTANIE – Ap 1, 5-8
Chrystus jest władcą królów ziemi
Czytanie z Apokalipsy Świętego Jana Apostoła
Jezus Chrystus jest Świadkiem Wiernym, Pierworodnym wśród umarłych i Władcą królów ziemi.
Temu, który nas miłuje i który przez swą krew uwolnił nas od naszych grzechów, i uczynił nas królestwem – kapłanami dla Boga i Ojca swojego, Jemu chwała i moc na wieki wieków! Amen.
Oto nadchodzi z obłokami i ujrzy Go wszelkie oko i wszyscy, którzy Go przebili. I będą Go opłakiwać wszystkie pokolenia ziemi. Tak: Amen.
Ja jestem Alfa i Omega, mówi Pan Bóg, Który jest, Który był i Który przychodzi, Wszechmogący.
Oto słowo Boże.
EWANGELIA – J 18, 33b-37
Królestwo Chrystusa nie jest z tego świata
Słowa Ewangelii według Świętego Jana
Piłat powiedział do Jezusa: «Czy Ty jesteś Królem żydowskim?»
Jezus odpowiedział: «Czy to mówisz od siebie, czy też inni powiedzieli ci o Mnie?»
Piłat odparł: «Czy ja jestem Żydem? Naród Twój i arcykapłani wydali mi Ciebie. Co uczyniłeś?»
Odpowiedział Jezus: «Królestwo moje nie jest z tego świata. Gdyby królestwo moje było z tego świata, słudzy moi biliby się, abym nie został wydany Żydom. Teraz zaś królestwo moje nie jest stąd».
Piłat zatem powiedział do Niego: «A więc jesteś królem?»
Odpowiedział Jezus: «Tak, jestem królem. Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest z prawdy, słucha mojego głosu».
Oto słowo Pańskie.
KOMENTARZ
Prorocy posyłani przez Boga do narodu wybranego przedstawiali wiele szczegółów dotyczących osoby Mesjasza oraz Jego działalności. Prorok Daniel ukazuje dziś charakterystyczny obraz. Oto w specjalnym widzeniu dostrzega Syna Człowieczego, który otrzymuje jakby audiencję u Przedwiecznego. Nie ulega wątpliwości, że tym Synem Człowieczym jest Mesjasz: sam Pan Jezus wielokrotnie odniósł do siebie ten tytuł, Przedwiecznym zaś – Pan Bóg. Owszem, używając ludzkiego sposobu wyrażania, wolno powiedzieć, że Syn Boży zostaje wprowadzony przed majestat swego Ojca niebieskiego. Na tej specjalnej „audiencji” otrzymuje panowanie i władzę królewską nad całym światem: będzie zaś to wieczne panowanie, królestwo, które nie przeminie.
Izraelici aż nadto dobrze zapamiętali wszystkie akcenty podkreślające władzę królewską Mesjasza, ale źle zrozumieli istotę tej władzy. Byli przekonani, że chodzi o ziemskie panowanie w ścisłym tego słowa znaczeniu. Niejednokrotnie spotykamy się z tym w czasie publicznej działalności Chrystusa i to nawet ze strony Apostołów. Trzeba było zatem wiele razy tłumaczyć i nie zawsze z pozytywnym skutkiem, że królestwo mesjańskie ma inny charakter.
Zostało ono związane ściśle z krzyżem i dlatego bezpośrednie oświadczenie Jezusa o tym, że jest Królem, padło dopiero przy przesłuchaniu u Piłata. Właśnie ten fragment przedstawia nam dzisiejsza Ewangelia. Gdyby ktoś go czytał po raz pierwszy – nie znając wcale tajemnicy odkupienia – byłby z pewnością zaskoczony odpowiedzią udzieloną przez Chrystusa Piłatowi. Pomyślałby: jak ten człowiek, zupełnie już bezsilny, skrępowany, poniżony w swoim człowieczeństwie, może oświadczyć, że jest Królem? Chyba w takim właśnie położeniu znalazł się Piłat. Postawił Chrystusowi pytanie: „Czy Ty jesteś Królem żydowskim?”, ale uczynił to przede wszystkim z obowiązku sędziego. Skoro bowiem słyszał, że Żydzi oskarżają Chrystusa o ogłaszanie siebie królem, musiał postawić to pytanie. Nie jest też wykluczone, że kierowała nim zwykła ludzka ciekawość. W każdym razie w odpowiedzi usłyszał zdecydowane oświadczenie, że ma przed sobą Króla żydowskiego, który jednak wyjaśnił, że królestwo jego nie jest z tego świata. Ewangelista pośrednio zaznacza, że Piłat był zaskoczony tą odpowiedzią, ponieważ powtórnie zapytał: „A więc jesteś Królem?” Chrystus jeszcze raz potwierdził swoją królewską godność, wyjaśniając, że czyni to w tym celu, by dać świadectwo prawdzie. Kto zaś jest z prawdy, słucha Jego głosu.
Dziś, po wielu wiekach, jakie upłynęły od śmierci krzyżowej i zmartwychwstania, inaczej patrzymy na ten obraz ewangeliczny i jesteśmy wdzięczni Zbawicielowi, że wypowiedział te ważne słowa; a nade wszystko za to, że poszedł na krzyż, który stał się Jego doczesnym tronem, przygotowanym przez złość ludzką, i zarazem ołtarzem, na którym złożył ofiarę przebłagalną za grzechy całej ludzkości. W ten sposób uniżył samego siebie i stał się posłuszny aż do śmierci krzyżowej, aby po niej mógł być wywyższony i otrzymać w chwale Ojca imię, które jest ponad wszelkie imię.
Zasiadł przeto po prawicy Ojca, ale nie zerwał łączności z tymi, dla których przyszedł na ziemię. Św. Jan tłumaczy nam dziś, że ten Król, który przez Piłata został skazany na śmierć i potem zmartwychwstał, jest Pierworodnym umarłych, a więc tych, którzy na skutek grzechu Adama muszą umierać. On pierwszy poszedł do chwały i chce, aby wszyscy za nim podążyli. Jest On Tym, który miłuje człowieka i właśnie za niego przelał krew, aby mógł być uwolniony od grzechów. Co więcej, czyni nas „Królestwem i kapłanami Bogu i Ojcu swojemu”. A więc wszystkich, którzy są Mu posłuszni, włącza do swego Królestwa, obdarzając godnością królewską i kapłańską.
„Chrystus Pan, Kapłan wzięty spośród ludzi, nowy lud uczynił królestwem i kapłanami. Ochrzczeni bowiem poświęcani są przez odrodzenie i namaszczenie Duchem Świętym, jako dom duchowy i święte kapłaństwo, aby przez wszystkie właściwe chrześcijaninowi uczynki składać ofiary duchowe i głosić moc Tego, który wezwał ich z ciemności do swego przedziwnego światła. Toteż wszyscy uczniowie Chrystusowi, trwając w modlitwie i chwaląc wspólnie Boga, samych siebie składać mają na ofiarę żywą, świętą, miłą Bogu, wszędzie mają głosić świadectwo o Chrystusie, a tym, którzy się tego domagają, zdawać sprawę z nadziei życia wiecznego, która jest w nich”.