Przeżywamy XXV niedzielę zwykłą. Po południu o godz. 16.30 modlitwa różańcowa i o 17.00 Msza święta wieczorna.
W poniedziałek, 23 września, przypada wspomnienie świętego ojca Pio z Pietrelciny, kapłana. Francesco Forgione urodził się w Pietrelcinie (na południu Włoch) 25 maja 1887 r. Już w dzieciństwie szukał samotności i często oddawał się modlitwie i rozmyślaniu. Gdy miał 5 lat, objawił mu się po raz pierwszy Jezus. W wieku 16 lat Franciszek przyjął habit kapucyński i otrzymał zakonne imię Pio. Rok później złożył śluby zakonne i rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne. W 1910 r. przyjął święcenia kapłańskie. Już wtedy od dawna miał poważne problemy ze zdrowiem. Po kilku latach kapłaństwa został powołany do wojska. Ze służby został zwolniony ze względu na zły stan zdrowia. Pod koniec lipca 1916 r. przybył do San Giovanni Rotondo i tam przebywał aż do śmierci. Był kierownikiem duchowym młodych zakonników. 20 września 1918 r. podczas modlitwy przed wizerunkiem Chrystusa ukrzyżowanego o. Pio otrzymał stygmaty. Na jego dłoniach, stopach i boku pojawiły się otwarte rany – znaki męki Jezusa. Wkrótce do San Giovanni Rotondo zaczęły przybywać rzesze pielgrzymów i dziennikarzy, którzy chcieli zobaczyć niezwykłego kapucyna. Stygmaty i mistyczne doświadczenia o. Pio były także przedmiotem wnikliwych badań ze strony Kościoła. W związku z nimi o. Pio na 2 lata otrzymał zakaz publicznego sprawowania Eucharystii i spowiadania wiernych. Sam zakonnik przyjął tę decyzję z wielkim spokojem. Po wydaniu opinii przez dr. Festa, który uznał, że stygmatyczne rany nie są wytłumaczalne z punktu widzenia nauki, o. Pio mógł ponownie publicznie sprawować sakramenty.
Ojciec Pio był mistykiem. Często surowo pokutował, bardzo dużo czasu poświęcał na modlitwę. Wielokrotnie przeżywał ekstazy, miał wizje Maryi, Jezusa i swojego Anioła Stróża. Bóg obdarzył go również darem bilokacji – znajdowania się jednocześnie w dwóch miejscach. Podczas pewnej bitwy w trakcie wojny, o. Pio, który cały czas przebywał w swoim klasztorze, ostrzegł jednego z dowódców na Sycylii, by usunął się z miejsca, w którym się znajdował. Dowódca postąpił zgodnie z tym ostrzeżeniem i w ten sposób uratował swoje życie – na miejsce, w którym się wcześniej znajdował, spadł granat.
Włoski zakonnik niezwykłą czcią darzył Eucharystię. Przez długie godziny przygotowywał się do niej, trwając na modlitwie, i długo dziękował Bogu po jej odprawieniu. Odprawiane przez o. Pio Msze święte trwały nieraz nawet dwie godziny. Ich uczestnicy opowiadali, że ojciec Pio w ich trakcie – zwłaszcza w momencie Przeistoczenia – w widoczny sposób bardzo cierpiał fizycznie. Kapucyn z Pietrelciny nie rozstawał się również z różańcem.
W 1922 r. powstała inicjatywa wybudowania szpitala w San Giovanni Rotondo. Ojciec Pio gorąco ten pomysł poparł. Szpital szybko się rozrastał, a problemy finansowe przy jego budowie udawało się szczęśliwie rozwiązać. „Dom Ulgi w Cierpieniu” otwarto w maju 1956 r. Kroniki zaczęły się zapełniać kolejnymi świadectwami cudownego uzdrowienia dzięki wstawienniczej modlitwie o. Pio. Tymczasem zakonnika zaczęły powoli opuszczać siły, coraz częściej zapadał na zdrowiu. Zmarł w swoim klasztorze 23 września 1968 r. Na kilka dni przed jego śmiercią, po 50 latach, zagoiły się stygmaty.
We wtorek, 24 września, święto Rocznicy Poświęcenia kościoła katedralnego w Bielsku-Białej. 25 marca 1992 r. Jan Paweł II na mocy bulli Totus Tuus Poloniae Populus powołał do istnienia diecezję bielsko-żywiecką. Tym samym, podniósł kościół św. Mikołaja w Bielsku-Białej do rangi katedry.
W środę, 25 września, na godzinę 17.00, zapraszam na spotkanie młodzież z klasy siódmej. Spotkanie będzie w kościele.
W czwartek, 26 września, wspomnienie świętych męczenników Kosmy i Damiana. Na temat życia tych dwóch świętych nie wiemy niestety nic pewnego. Historia nie pozostawiła po nich żadnych wiarygodnych dokumentów. Istnieją jedynie różne legendy, w których z całą pewnością jest i ziarno prawdy historycznej. Mówią one m.in. o tym, że byli prawdopodobnie bliźniakami. Rodzina dała im solidne wychowanie chrześcijańskie, dzięki któremu zdolni byli do ofiarnego życia, aż do oddania go za wiarę. Być może pochodzili z Arabii. Stamtąd udali się do Syrii, do Cylicji w Małej Azji, by doskonalić się w sztuce lekarskiej. Zamieszkali w Egei, w portowym mieście Cylicji. Byli lekarzami, cieszyli się więc szeroką sławą; leczyli bowiem wielu chorych – również pogan, przez co wielu z nich doszło do Chrystusa.
Odznaczali się niezwykłą sumiennością, dzięki czemu stali się wybitnymi lekarzami. Przedmiotem ich troski był każdy potrzebujący ich pomocy, chory człowiek. W szczególny sposób zajmowali się biednymi. Podkreśla się, że za swe usługi nie pobierali zapłaty). Uważali, że wszystko mają od Boga i należy to do Boga i Jego stworzeń. Pragnęli postępować zgodnie z poleceniem Zbawiciela: „Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie”. Godnie i cierpliwie znieśli okrutne tortury, do końca nie wyparli się Chrystusa. Pozostali niezłomnymi do ostatniej chwili swego życia. Do sędziego podczas procesu mieli powiedzieć: „Jesteśmy chrześcijanami”.
Według legendy ich męczeństwo miało miejsce ok. 300 r. podczas prześladowań za czasów Dioklecjana. Zginęli w Cyrze (Kyrros) w Syrii, gdzie zostali pochowani. Ich grób od razu zasłynął cudami, a kult wzrastał, czego mamy dowody w piśmiennictwie wczesnochrześcijańskim. Nad grobem męczenników wzniesiono wspaniałą bazylikę, która do czasów przybycia Arabów, a potem Turków, była celem licznych pielgrzymek. Stamtąd ich kult rozpowszechniał się bardzo szybko i objął cały Kościół. W Konstantynopolu cesarz Justynian Wielki (+ 565) wystawił ku ich czci dwie świątynie, gdyż – jak twierdził – dzięki ich wstawiennictwu wyzdrowiał z ciężkiej choroby.
W piątek, 27 września, przypada wspomnienie świętego Wincentego à Paulo, kapłana. Wincenty urodził się w Pouy (obecnie St-Vincent-de-Paul w południowo-zachodniej Francji) 24 kwietnia 1581 r. jako trzecie z sześciorga dzieci, w biednej, wiejskiej rodzinie. Jego dzieciństwo było pogodne, choć od najmłodszych lat musiał pomagać w ciężkiej pracy w gospodarstwie i wychowywaniu młodszego rodzeństwa. Rodzice marzyli o tym, by ich syn w przyszłości wyrwał się ku łatwiejszemu życiu. Czternastoletniego Wincentego wysłali więc do szkoły franciszkanów w Dax. Na opłacenie szkoły Wincenty zarabiał dawaniem korepetycji kolegom zamożnym, a mniej uzdolnionym lub leniwym. Po ukończeniu szkoły nie bez zachęty ze strony rodziny podjął studia teologiczne w Tuluzie. W wieku 19 lat został kapłanem; jednak kapłaństwo było dla niego jedynie szansą na zrobienie kariery. Chciał w ten sposób pomóc swojej rodzinie. Studia w Tuluzie Wincenty zwieńczył bakalaureatem w 1604 r. Później pogłębił swoje studia jeszcze na uniwersytecie w Rzymie i w Paryżu, zdobywając licencjat z prawa kanonicznego (1623).
Kiedy udał się Morzem Śródziemnym z Marsylii do Narbonne, został wraz z całą załogą i pasażerami napadnięty przez tureckich piratów i przewieziony do Tunisu jako niewolnik. W ciągu dwóch lat niewoli miał kolejno czterech panów. Ostatnim z nich był renegat z Nicei Sabaudzkiej. Młody kapłan zdołał go jednak nawrócić. Obaj szczęśliwie uciekli do Europy. Właściciel Wincentego znalazł w Rzymie przytułek. Wincenty przez ten rok nawiedzał w Rzymie miejsca święte i dalej się kształcił. Papież Paweł V wysłał Wincentego do Francji w nieznanej bliżej misji na dwór Henryka IV. Pozyskał sobie zaufanie królowej, Katarzyny de Medicis, która obrała go sobie za kapelana, mianowała go swoim jałmużnikiem i powierzyła mu opiekę nad Szpitalem Miłosierdzia.
Wincenty przeżył ogromny kryzys religijny. Był skoncentrowany wyłącznie na tym, co może osiągnąć jedynie własnymi siłami. Zmianę w jego sposobie myślenia przyniosły dopiero lata 1608-1620. Poznał wówczas w Paryżu wielu wyjątkowych ludzi, m.in. ks. Pierre’a de Berrulle’a, który zgromadził wokół siebie kapłanów, ukazując im wielkość i znaczenie posługi kapłańskiej. Wincenty niemało zawdzięczał też św. Franciszkowi Salezemu i św. Franciszce de Chantal. Przez pewien czas głosił Chrystusa galernikom (więźniom, którzy pracowali jako wioślarze). Zaczął dostrzegać ludzką nędzę – materialną i moralną. Prawdopodobnie duże znaczenie w życiu Wincentego odegrało zdarzenie, jakie miało miejsce 25 stycznia 1617 r. w Folleville. Wincenty głosił wówczas rekolekcje. Wezwano go do chorego, cieszącego się opinią porządnego i szanowanego człowieka. Na łożu śmierci wyznał mu on, że jego życie całkowicie rozminęło się z prawdą, że ciągle udawał kogoś innego niż był w rzeczywistości. W liturgii tego dnia przypadała uroczystość Nawrócenia św. Pawła. Dla Wincentego był to wstrząs. Zrozumiał, że Bóg pozwala się dotknąć w ubogich, w nich potwierdza swoją obecność. Odtąd Wincenty zaczął gorliwie służyć ubogim i pokrzywdzonym. Złożył Bogu ślub poświęcenia się ubogim. Głosił im Chrystusa i prawdę odnalezioną w Ewangelii. Zgromadził wokół siebie kilku kapłanów, którzy w sposób bardzo prosty i dostępny głosili ubogim Słowo Boże. W ten sposób w 1625 r. powstało Zgromadzenie Księży Misjonarzy – lazarystów.
Wincenty w sposób szczególny dbał o przygotowanie młodych mężczyzn do kapłaństwa. Organizował specjalne rekolekcje przed święceniami, powołał do życia seminaria duchowne. Wincenty założył również stowarzyszenie Pań Miłosierdzia, które w sposób systematyczny i instytucjonalny zajęły się biednymi, porzuconymi dziećmi, żebrakami, kalekami. Spotkanie ze św. Ludwiką zaowocowało powstaniem Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia (1633 r.), zwanych szarytkami (od franc. charite – miłosierdzie). W okresie frondy (zamieszki polityczne w Paryżu w latach 1648-1653) Wincenty niósł pomoc rzeszom głodujących, dotkniętym nieszczęściami i zniszczeniami wojennymi. Przez wiele lat był członkiem Rady Królewskiej – tzw. Rady Sumienia, której podlegały wszystkie sprawy Kościoła. Zajmując tak wysokie stanowisko pozostał cichy i skromny.
Wincenty zmarł w 1660 r. w wieku 79 lat. Jego misjonarze pracowali wtedy już w większości krajów europejskich, dotarli też do krajów misyjnych w Afryce północnej. W 1651 r. przybyli również do Polski.
W sobotę, 28 września, wspomnienie świętego Wacława, męczennika. Wacław urodził się około roku 907. Otrzymał chrześcijańskie wychowanie. Około roku 925 objął panowanie w Czechach. Z wielkim trudem utwierdzał wiarę w kraju. W roku 929 został zamordowany na polecenie swojego brata, Bolesława. Od razu uznano go za męczennika. Jest głównym patronem Czech.
W przyszłą niedzielę, 29 września, przypada święto Świętych Archaniołów: Michała, Gabriela i Rafała.
Również w przyszłą niedzielę będzie można złożyć ofiarę na pomoc osobom, które zostały najbardziej poszkodowane w czasie powodzi.
LIST PASTERSKI BISKUPA BIELSKO-ŻYWIECKIEGO NA ROZPOCZĘCIE JUBILEUSZU Z OKAZJI 350-LECIA OBJAWIEŃ NAJŚWIĘTSZEGO SERCA PANA JEZUSA
Przyjdźcie do Mnie wszyscy którzy utrudzeni jesteście a Ja was pokrzepię (Mt 11, 28)
Tymi słowami, Drodzy Bracia i Siostry, pragnę Was zachęcić do odkrywania i przyjmowania miłości i miłosierdzia Boga w błogosławionym czasie najbliższych dziewięciu miesięcy. W trosce o nieustanne głoszenie dobrej nowiny oraz o ożywienie wiary i pogłębienia życia duchowego Kościół szuka różnych okazji i sposobności. Tych zaś w obecnym czasie jest sporo.
• Bóg wciąż pragnie okazywać nam swoją dobroć i łaskę
W naszej diecezji kończy się Rok św. Jana Kantego, w którym można było lepiej poznać życie i świętość oraz przyzywać wstawiennictwa jednego z największych patronów Polski. Na koniec tego Roku, dnia 20 października kościół stojący w miejscu narodzin św. Jana Kantego będzie ogłoszony sanktuarium diecezjalnym. Serdecznie zapraszam na tę ważną dla naszej diecezji uroczystość do Kęt.
Dnia 9 maja tego roku Ojciec święty Franciszek ogłosił Rok Jubileuszowy 2025, który w naszej diecezji rozpocznie się 29 grudnia 2024 a zakończy 6 stycznia 2026 roku. Gdy za naszą wschodnią granicą trwa okrutna wojna a światu wciąż zagrażają globalne konflikty, gdy w naszej Ojczyźnie mnożą się niepokoje i uprzedzenia, podziały, wrogość i nienawiść, pilnie potrzebujemy nadziei, której nie może dać żaden sojusz militarny czy polityczny, ani żadna partia czy ugrupowanie.
Jako wierzący pokładamy nadzieję w Bogu, zaś najbliższą pomocą w naszych niepokojach wydaje się być Rok Jubileuszowy, który Ojciec święty zapowiada w bulli noszącej tytuł Spes not confundit, czyli: Nadzieja nie zawodzi. W niej zaś Papież Franciszek wyraża pragnienie, abyśmy stawali się Pielgrzymami nadziei, i to nie tylko wtedy, gdy w różnych grupach będziemy pielgrzymowali do Rzymu.
W najbliższym czasie przypada 350. rocznica objawień Najświętszego Serca Pana Jezusa św. Małgorzacie Marii Alacoque. W naszej diecezji Jubileusz tych objawień będzie trwał od 27 września tego roku do 27 czerwca 2025 roku. Jego celem jest odnowienie praktyk, nabożeństw i aktów religijnych mających związek z doświadczeniami mistycznymi tej francuskiej zakonnicy.
• By trwać w łasce uświęcającej i spowiadać się regularnie
Moje przygotowanie do I Spowiedzi i Komunii świętej z powodu choroby miało miejsce niemal wyłącznie w domu. Mamie zawdzięczam także praktyczne przygotowanie do spowiedzi, do której przystąpiłem z wielkim spokojem i wiarą, że to sam Pan Jezus przebacza mi grzechy. Pierwsze ich wyznanie i usłyszane pouczenia dawały mi jasność w ocenie grzechów, a także wielką radość, że Bóg nigdy nie będzie wracał do tego, co złego zrobiłem. W domu i w konfesjonale usłyszałem, że szczery żal za grzechy jest najważniejszy.
Gdy z innymi spowiadałem się w pierwsze piątki, odkrywałem coraz bardziej znaczenie dobrego rachunku sumienia. Jeden ze spowiedników zachęcił mnie do częstej Komunii świętej, zwracając uwagę na to, że niewiele muszę zmienić, by trwać cały czas w łasce uświęcającej. Trochę później usłyszałem, że trwanie w takim stanie jest normalne dla tego, kto naprawdę wierzy. Jako ksiądz, katecheta czy opiekun ministrantów w podobny sposób zachęcałem tych, których spowiadałem.
Dziewięć piątków „zaliczyłem” bardziej dlatego, że zostałem ministrantem niż z oczekiwania spełnienia obietnic związanych z tą praktyką. Dziś, widzę nie tylko sens dziewięciu spowiedzi dziecka, ale jeszcze bardziej człowieka dorosłego, niezależnie od wieku. Regularne przeżywanie sakramentu pokuty w odstępie miesiąca stwarza doskonałą okazję do formowania dojrzałego sumienia, zdolnego w sposób pewny i bezbłędny ocenić grzech, dostrzec niebezpieczeństwo pokusy czy uzależnienia a także rozeznawać to co lepsze i co jest Bożym zamiarem wobec konkretnego człowieka w danej chwili. Sumienie staje się także miejscem przeżywania miłosierdzia Bożego, żalu i skutecznego postanowienia. Regularna spowiedź zaś prowadzi do życia w radości i ufności, a w różnych rozterkach i chwilach trudnych przynosi pokój i pewność. Dlatego bardzo zachęcam do powrotu do naszych najlepszych doświadczeń z życia religijnego. Szukajmy bliskości Serca Jezusowego przez pogłębienie naszej spowiedzi i powrót do trwania w łasce uświęcającej. Odkryjmy także wartość kierownictwa duchowego i dobrego spowiednika.
• Poznać miłość Serca Jezusa, aby móc się Jemu poświęcić
W życiu religijnym szczególne znaczenie ma akt oddania się całkowicie Bogu, którym wierzący podejmuje decyzję, by odtąd żyć na serio według wiary oraz wypełniać przyrzeczenia złożone na chrzcie świętym. W niektórych ruchach i wyznaniach chrześcijańskich kluczowe znaczenie dla życia i zbawienia ma uznanie Jezusa jako Pana i Zbawiciela. W Kościele katolickim praktykowane jest także oddanie się w niewolę Matki Bożej i poświęcenie się Najświętszemu Sercu Pana Jezusa. To ostatnie
jest związane z objawieniami św. Małgorzaty Marii Alacoque przed 350 laty.
Warunkiem takiego poświęcenia siebie Sercu Pana Jezusa jest poznanie i przejęcie się miłością, z jaką Syn Boży przyjął ludzkie ciało i umarł na krzyżu dla zbawienia ludzi. W odpowiedzi na miłość Jezusa, które symbolizuje Jego przebite Serce, człowiek dobrowolnie poświęca się Boskiemu Sercu Jezusa. Obejmuje ono całą osobę człowieka, z jego wolnością, wolą i wszystkimi władzami, aby były podporządkowane odtąd Jezusowi i Jego zamiarom. Jemu także poświęcone mają być plany, dzieła, trudy i cierpienia, podejmowane na Jego chwałę.
Poświęcenia Sercu Jezusowemu dokonuje się osobiście w sercu. Towarzyszyć temu może forma zewnętrzna decyzji czy obecność innych osób. Akt poświęcenia może być powtarzany codziennie, zwłaszcza w pierwszy piątek miesiąca po przyjęciu Komunii świętej. W czasie trwania tej nowenny miesięcy można dokonać go osobiście, ale także z całą rodziną, parafią, zaś 27 czerwca 2025 roku poświęcać będziemy siebie wraz z całą diecezją. Dla dokonania tego aktu można wykorzystać jedną ze znanych formuł.
Kto podtrzymuje takie poświęcenie codziennie, może stawać się coraz bardziej posłuszny i uległy wobec Jezusa z przekonaniem powtarzając słowa św. Pawła: „Teraz zaś już
nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus” (Ga 2, 20a).
• Być z Jezusem w adoracji i wynagradzać za grzechy świata
W ostatnią noc przed męką i śmiercią Jezus modlił się żarliwie w Ogrodzie Oliwnym, by wyjść umocnionym naprzeciw tych, którzy schwytali Go i poprowadzili na sąd, mękę i ukrzyżowanie. Przerywał jednak swoją modlitwę, by wzywać śpiących Apostołów do czuwania z Nim na modlitwie. Opisane w Ewangeliach zawstydzające zachowanie Apostołów powinno być przestrogą i wezwaniem dla wszystkich wyznawców Jezusa do czuwania z Nim na modlitwie i adoracji wynagradzającej za grzechy.
Klęcząca przed tabernakulum Małgorzata Maria Alacoque 10 czerwca 1675 roku usłyszała, jak Chrystus wskazując na swoje Serce mówił: „Oto Serce, które tak bardzo umiłowało ludzi, że niczego nie szczędziło, aż do wyczerpania i wyniszczenia się, by im dać dowody swej miłości. A w zamian od większości ludzi doznaję tylko niewdzięczności przez nieuszanowania i świętokradztwa, przez oziębłość i pogardę, z jaką się odnoszą do Mnie w tym Sakramencie miłości”.
Odpowiadając na słowa Jezusa przekazane przez tą Świętą obchodzimy w Kościele uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa, wielu zaś wiernych przystępuje do Komunii świętej dla wynagradzania zniewag wobec Serca Jezusa, zwłaszcza przez nieuszanowanie Eucharystii. W pierwszy czwartek miesiąca organizuje się Godzinę Świętą, czyli nocne czuwanie w łączności z Jezusem modlącym się w Ogrodzie Oliwnym, aby wynagradzając za grzechy „przynajmniej jedną godzinę” czuwać z Jezusem.
Bardzo serdecznie zachęcam do tego, by w najbliższe dziewięć miesięcy skorzystać z różnych sposobności, aby odkrywać i doświadczać miłości Boga, a szczególnie w kulcie Serca Pana Jezusa, by móc dać hojną odpowiedź samemu, wraz z rodziną i w parafii. Pomoc znajdziemy we własnej parafii, ale szczególną w wyznaczonych kościołach, które są poświęcone Najświętszemu Sercu Pana Jezusa. Do nich możemy pielgrzymować w kolejne czwarte piątki miesiąca, by uczestniczyć w nabożeństwie i Eucharystii z kazaniem, by uczcić Serce Jezusa, pojednać się z Bogiem, zyskać odpust zupełny, dokonać zawierzenia i modlić się dla zadośćuczynienia za grzechy.
Kapłanów serdecznie zachęcam do organizowania, a Wiernych do udziału w rekolekcjach, których owocem będzie odnowienie lub utworzenie wspólnoty Honorowej Straży Serca Jezusowego w parafii, albo wprowadzanie Adoracji Najświętszego Sakramentu w parafii przez cały dzień lub w wyznaczonym czasie.
Na pewno potrzebne są też rekolekcje, których celem jest pogłębienie modlitwy, w tym adoracyjnej, od której często zaczyna się odnowa parafii.
Na czas łaski Jubileuszu objawień Najświętszego Serca Pana Jezusa i na wszelki trud, zaangażowanie i duchowy wysiłek przyjmijcie Boże błogosławieństwo.
Niech Was błogosławi Bóg Wszechmogący, Ojciec † i Syn †, i Duch Święty †. Amen.
/-/ † Roman PINDEL
Biskup Bielsko-Żywiecki
Bielsko-Biała, 20 września 2024 roku
L.dz. 1377/2024
